Procesy globalizacyjne sprzyjają mobilności i wyzwalają chęć zmian. Jednak w człowieku istnieje potrzeba stałości i trwałości, podtrzymywania więzi rodzinnych i regionalnych, poszanowania tradycji. Okazuje się również, że dalszy rozwój we wszystkich dziedzinach, uzależniony jest od uwzględniania wzrastających potrzeb podmiotowości różnych grup i społeczności lokalnych. Dlatego też bardzo silna jest tendencja do różnicowania się grup w celu podkreślenia swojej tożsamości. Stąd tak liczne powroty do źródeł, do miejsc swojego pochodzenia, do narodowych tradycji, do spontaniczności wierzeń religijnych, do tradycji ludowych w sztuce. Obydwie te tendencje są szczególnie wyraźne na naszym starym kontynencie. Większość Europejczyków chce Europy bez granic i podziałów. Znoszone są więc wizy, poszerzany wspólny rynek gospodarczy, rozwijana sieć autostrad i kolei, planuje się wspólny system kształcenia, tworzy nowe organizacje międzynarodowe i organizuje spotkania. A jednocześnie broni się swojej odrębności, coraz więcej wkłada się wysiłku w utrzymanie tego, co specyficzne dla Bawarii, Bretanii, Śląska. Wśród koncepcji zjednoczonej Europy dużym uznaniem cieszy się koncepcja Europy regionów szanująca wielonarodowość i zróżnicowanie kulturowe kontynentu.